Chegou setembro e con el comezaron os madrugóns, os horarios, os recreos, os libros novos. Os patios énchense de novo de mochilas, de abrazos reencontrados, de nervios de primeiro día. As rutinas retoman o seu lugar —ás veces con ganas, outras con certo pesar— e cada casa vai collendo o seu propio ritmo.
Pasaron xa algúns días desde que arrincou o curso. E é nese momento, no despois do comezo, cando xorde a pregunta: e agora que?
Pois agora é o momento de acompañar. De facer presenza verdadeira, desa que non vai cargada de présas nin de expectativas inalcanzables. É o momento de achegarnos aos nosos fillos e fillas sen preguntar “que tal che foi?” esperando unha resposta brillante, sen agardar notas perfectas ou adaptacións instantáneas. Só estar, sen xuízos. Compartir mesa, paseo ou silencio, se é o que toca. Que saiban que estamos aí, dispoñibles, atentos, sen invadir.
É o momento de escoitar. Pero non só o que din, senón tamén o que calan. O corpo canso, a mirada esquiva, os enfados sen motivo aparente… moitas veces falan máis ca as palabras. E é nese espazo de escoita onde podemos detectar medos, inseguridades, ilusións ou cambios. Porque cada novo curso é tamén unha nova etapa persoal, chea de micro-retos que non sempre se verbalizan.
Tamén é tempo de lembrarlles que os erros forman parte da aprendizaxe. Que equivocarse é necesario para crecer, que non hai camiño sen pedras. Cando un neno ou nena se sente comprendido e apoiado, aumenta a súa autoestima e a súa motivación. E iso non se consegue só con clases ou deberes, senón cun contexto de seguridade e confianza. Que saiban que non están sós, que non teñen que poder con todo, que aquí estamos —pais, nais, profes— como rede e impulso.
O curso comezou e, como sempre, virán días mellores e outros peores. Días de “hoxe non quero ir” e días de chegar contando aventuras. Pero cada un deles é unha oportunidade para aprender, para medrar, para crear vínculos. Nós, desde As Curuxas, xa estamos preparadas para camiñar un ano máis a carón das familias.
Se queres que che botemos unha man neste curso, estamos a un paso de ti.
